Hellirinn           G.M.

Hvort vakir þú, andi hins útlæga manns, „Þei-þei; ég er sálin. En hafðu' ekki hátt,

sem áður frá byggðum var hrakinn? því háreysti allt er hér bannað.

Hvort stendurðu' á verði við hauskúpu hans, En bón þína get ég ei gert, því er ver;

sem hvílir hér skinin og nakin? við gætum ei skilið hvort annað.

Hve hljótt og hve dimmt og hve hráslagakalt Því fyrst verður sál þín að samþýðast mér. -

er hér undir eldsteyptum dröngum. En sérðu' ekki djúpið hið auða

Þó finnst mér sem heyri ég andvarpað hljótt og myrka og breiða, sem milli vor gín,

í hellisins hvelfingargöngum. sem milli hins lifanda' og dauða?

Ég fálma mig áfram. - Mér finnst líkast því, Nei, - þú verður áður að aðhafast það,

sem frost gegnum æðar mér streymi; sem æru og sóma þig sneyðir

mér finnst líka allstaðar umhverfis mig og fær þínum ástvinum hugstríðs og harms

sé eitthvað svo kynlegt á sveimi. og hamingjuvon þeirra deyðir.

Ég veit þú ert sál eða svipur, en þó Og þú verður áður að heyra það hróp

ég sízt vil mér undan þér forða. frá hópnum, sem móti þér stígur,

Ég bið þig að koma og birtast mér hér, og sjá þar frá sérhverju auga þá ör,

ég bið þig að taka til orða. sem eitruð í gegnum þig smýgur.

Ég veit, að þú geymir hans leyndasta líf,- Og þú verður áður að þola þann hlekk,

og lærdómsríkt væri að kanna þótt þrengi' hann að beini og skinni,

hans hrellingar, vonir og hatur og þrá og læra að kyssa með hógværð og hægð

og huga til guðs og til manna. þær hendur sem loka þig inni.

Þótt farið sé víða, svo fáir sem hann Og þú verður áður að þekkja hann rétt,

nú finnast í byggðunum öllum; sem þykist þér „kenna" og „fræða"

því eigi að fræðast um útlagans kjör, og talar um helvíti, sorgbitna sál

er einmitt að leita á fjöllum. og samviskubit þitt að græða.

Því bið ég,  þig, andi kom fram á minn fund, Þú verður að þekkja það allt, já, allt,

svo færi mér gefist að skilja unz að þér svo biturt það þrengir,

þitt líf og þitt eðli, þitt umliðna starf, að hamstola mölvar þú hlekk hvern um þvert 

já, allt það, sem myrkrin nú dylja. og hurðirnar lokuðu sprengir.

Já, láttu mig skilja þig, skilja þig vel, Og þá muntu fælast hinn fegursta dag

og skýr mér þín leyndustu fræði, og formæla sólinni björtu

því ég ætla síðar að syngja þau fram og grafa þig sjálfan og allt sem þú átt,

í sveitum í dálitlu kvæði. í undirdjúpsmyrkrunum svörtu.

Og þá muntu sjá, hversu sárt þetta er,

er sækist þú eftir að kanna:

að heyja að ending sitt andlátsstríð

í útskúfun guðs og manna -."